Na sposób zawierania umów, zwłaszcza zaś kontraktów międzynarodowych, coraz mocniejszy wpływ ma anglosaska praktyka kontraktowa. Rzutuje ona m.in. na szerokie stosowanie oświadczeń i zapewnień mających na celu opisanie przez obie strony lub jedną z nich stanu faktycznego towarzyszącego umowie drugiej stronie.
Oświadczenia mogą dotyczyć np. samej umowy, jej przedmiotu, tudzież statusu lub sytuacji stron tejże. Zwykle są umiejscawiane w preambule lub jednym z pierwszych przepisów umowy (kontraktu międzynarodowego). Mają najistotniejsze znaczenie w tej części, która nie została wykazana dokumentami dołączanymi do umowy lub okazywanymi przy okazji jej zawierania. Zalecamy oczywiście, by wszelkie istotne okoliczności umowy strony dokumentowały sobie wzajemnie, niemniej nie zawsze będzie to możliwe. Wówczas muszą one podjąć biznesową decyzję, czy ufają kontrahentowi na tyle, by bazować na jego oświadczeniu.
Oświadczenia należy odróżnić od przyrzeczeń, w ramach których jedna strona deklaruje drugiej, że podejmie lub nie podejmie określone działania. Co ważne, chodzi tutaj o zobowiązania uboczne, które nie stanowią głównego przedmiotu danej umowy.
Złożenie fałszywego oświadczenie może skutkować odpowiedzialnością cywilną jego autora względem drugiej strony umowy. Jej postać, zwłaszcza w wypadku kontraktów międzynarodowych, będzie zróżnicowana zależnie od prawa, które ma w jej wypadku zastosowanie („prawo właściwe”).